ศาลเจ้าพ่อเสือ

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 3) ย่านเสาชิงช้ายังเป็นป่ารกร้าง มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่ทั่ว ในชุมชนเล็ก ๆ มีแม่ลูกคู่หนึ่งฐานะยากจนอาศัยในกระท่อมหลังหนึ่ง — ยายผ่อง ผู้เป็นแม่ และนายสอน บุตรชายผู้กตัญญู วันหนึ่ง ยายผ่องล้มป่วยและไม่มีอาหารกินแล้ว นายสอนจึงตัดสินใจเข้าป่าเพื่อหาของกินกลับมาให้แม่ ระหว่างทางเขาบังเอิญพบซากกวางตัวหนึ่งนอนตายอยู่ มีรอยเสือกัด แต่เนื้อยังเหลืออยู่ค่อนข้างมาก ด้วยความห่วงแม่ นายสอนจึงตัดเนื้อกวางส่วนหนึ่งใส่บุ้งกี๋แบกกลับบ้าน ทันใดนั้น เสือเจ้าของเหยื่อก็โผล่ออกจากพงไม้ กระโจนเข้าใส่นายสอนด้วยความโกรธ นายสอนถูกตะปบจนบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังพยายามวิ่งกลับบ้านพร้อมเนื้อกวาง เมื่อถึงกระท่อมส่งของให้แม่แล้ว เขาก็ทรุดลงสิ้นใจตรงหน้ายายผ่อง ยายผ่องโศกเศร้าจนแทบขาดใจ ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เสือตัวที่ทำร้ายลูกของเธอก็ตามรอยเลือดมาถึงกระท่อม ยายผ่องเห็นเสือเข้ามา แต่ด้วยความเสียใจขั้นที่สุดในชีวิต กลับไม่รู้สึกกลัว เธอออกไปต่อว่าเสือด้วยน้ำตา ถามว่าเหตุใดจึงทำกับลูกชายของเธอเช่นนั้น เสือฟังคำต่อว่าด้วยท่าทีสำนึก คุกเข่าลงต่อหน้ายายผ่องเหมือนยอมรับผิด ยายผ่องเห็นเสือสำนึกได้เช่นนั้น จึงไม่ทำร้าย กลับเลี้ยงเสือไว้เหมือนเป็นลูกแทนนายสอนที่จากไป ตั้งแต่นั้นมา เสือก็คอยอยู่เป็นเพื่อนและหาอาหารป่ามาเลี้ยงยายผ่องตลอดมา หลายปีผ่านไป เมื่อยายผ่องชราและเสียชีวิตลง ชาวบ้านมาร่วมจัดงานเผาศพให้ตามประเพณี ขณะกองไฟลุกโชน เสือที่นั่งเฝ้าศพอยู่ก็พุ่งตัวกระโจนเข้ากองไฟตามแม่บุญธรรมไปในทันที ด้วยความกตัญญูและไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยปราศจากเธอ ชาวบ้านที่ได้เห็นเหตุการณ์นั้นต่างซาบซึ้งในความกตัญญูของเสือตัวนี้ จึงสร้างศาลขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกถึง "เสือผู้กตัญญู" และกราบไหว้บูชาสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน — — — ในทางประวัติศาสตร์ ศาลเจ้าพ่อเสือสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 เดิมตั้งอยู่ริมถนนบำรุงเมือง ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 ทรงโปรดให้ขยายถนนบำรุงเมือง จึงโปรดให้ย้ายศาลมาที่ทางสามแพร่งถนนตะนาว อันเป็นที่ตั้งปัจจุบัน ภายในประดิษฐานเฮี้ยงเทียนเซี่ยงตี่ (玄天上帝) เป็นเทพประธาน พร้อมด้วยเจ้าพ่อเสือ เจ้าพ่อกวนอู และเจ้าแม่ทับทิม ความเชื่อที่สืบทอดกันมาคือศาลแห่งนี้เด่นเรื่องเสริมอำนาจบารมี ค้าขายรุ่งเรือง แก้ชง และขอบุตร